Cookie beleid vv Nijnsel

De website van vv Nijnsel is in technisch beheer van VoetbalAssist en gebruikt cookies om jouw bezoek makkelijker en persoonlijker te maken. Hieronder een overzicht van de noodzakelijke en optionele cookies waar je toestemming voor kunt geven. Lees ons cookiebeleid voor meer informatie.

Functionele cookies

Voor een goede werking van de website worden deze cookies altijd geplaatst.

Analytische cookies

Google analytics Toestaan Niet toestaan

Marketing cookies

Facebook Toestaan Niet toestaan

Column Wilton

Column Wilton

Petra Kossen-van de Wijdeven is geboren op 13 juli 1953, best wel even geleden. Zij is gelukkig getrouwd met Nico die een groot deel van zijn leven bij Philips heeft gewerkt en destijds regelmatig naar het Verre Oosten reisde om daar ingewikkelde machinerieën te installeren. Wij kennen ook zoon Jeroen, in een recent verleden nog een best wel begenadigde voetballer, zeker voor Nijnselse begrippen en momenteel succestrainer van de seniorenteams uit de B-categorie die voor het eerst sinds de oprichting van vv Nijnsel in 1948, alle in het linkerrijtje opereren! Nijnsel 6 behaalde recent met beangstigende overmacht de eerste clubperiodetitel. Hulde dus aan deze man die momenteel ook al een succescarrière doormaakt in de wereld van kopiëren en drukken. Ook Jeroen is gelukkig getrouwd en verwacht in maart vader te worden en zijn vrouw moeder. Petra wordt dan oma, grootmoeder klinkt wat hipper, en Nico grootvader. Een jongetje gaat Nico heten of Jeroen Junior. Of Jeroen-Nico of Nico-Jeroen. Doet me ook weer even denken aan het volgende mopje. Er komt een man aan het gemeenteloket. Als de ambtenaar eindelijk wakker schrikt, zegt hij tegen haar, ‘ik wil graag mijn naam veranderen.’ ’O’, zegt de dame, ‘maar dat gaat zo maar niet. Daar moet je wel heel gegronde redenen voor hebben en het kost ook best wel wat geld. Hoe heet je nu eigenlijk?’ ‘Jan Lul,’ zegt de man. ’O’, zegt de ambtenaar weer, ’dat lijkt me best wel een acceptabele reden, niet zo’n fijne naam. We zullen dadelijk een formulier in gaan vullen. Heb je eigenlijk al nagedacht over een eventueel nieuwe naam?’ ‘Ja’, zegt de man op zijn beurt, ‘ik wil graag Jan-Pieter Lul gaan heten, want ik ga op hockey.’ Petra woont al decennia in een leuke eengezinswoning in de Tulpstraat en onderhoudt daar, samen met de familie Brus, de sociale contacten. Peetje kennen we eigenlijk allemaal van de ‘kantine’, een eeuwigheid achter de bar. Duizenden uren bracht ze daar door en als blijk van dank, schuine streep, grote waardering, kreeg ze vorig jaar het geschenk waar veel mensen (vrouwen) alleen maar van dromen maar die nooit uitkomen: samen met Wilton naar een wedstrijd van Feyenoord gaan kijken. Petra moest toen ze dat hoorde vervolgens drie dagen aan de zuurstof, maar daarna begon het besef toch wel een klein beetje door te dringen: Feyenoord-Heerenveen op woensdag 13 december. Even van tevoren zag ik Petra nog rondstruinen bij de Zara in Eindhoven, dat kan geen toeval zijn geweest. Feyenoord is de kampioen van Nederland, zoals iedereen ter wereld weet. Op dit moment staat er (tijdelijk) een ploegje uit 040 aan kop na historische overwinningen op FC Twente, PEC Zwolle, Excelsior en Sparta en een wervelend gelijkspel tegen het amechtige Groningen. Dan verdien je natuurlijk bovenaan te staan. En of dat nog niet genoeg is ook al heel ver in de beker, na 120 minuten topvoetbal in Volendam waar je bijna niet kunt winnen. De beste en tevens bekendste speler van dit clubje is spits Luuk de Jong die elke twaalf, dertien wedstrijden toch wel zijn doelpuntje meepikt. Ook trainer Phillip Cocu is zeer bekend: als zijn ploegje in de 85e minuut met 1-0 achterstaat, dan haalt hij er twee aanvallers uit en zet er twee verdedigers in. Heel bijzonder allemaal. Het ploegje uit 040 had in de nazomer wel pech toen het in Europees verband in de eerste ronde al meteen tegen het ijzersterkte Osijek uit Kroatië lootte. Botte pech. Twee heroïsche wedstrijden werden het, die Kroaten moesten echt alle zeilen bijzetten om 040 achter zich te laten.

Voordat Petra in de auto richting Rotterdam stapte, vertrouwde ze mij toe dat ze eventueel ‘grensoverschrijdend gedrag’ van mijn kant deze avond geen probleem vond: ‘We kennen elkaar al zo lang.’ En als je naar Feyenoord gaat kijken, is natuurlijk de opwinding nooit ver weg. Ik heb vooraf alle parkeerplaatsen onderweg in kaart gebracht want er moet natuurlijk af en toe wel een sigaretje worden gerookt. En Petra wilde ook wel eens een keer zo’n afwerkplek zien, want die ze je in Nijnsel tegenwoordig maar heel weinig. De blikken bier liggen in de koelbox achter in de auto. Tilburg-Breda-Waspik-Dordrecht-Rotterdam-Zuid. Elke voetbalkenner kan deze weg dromen. In de Kuip gaat het er nooit om wie er wint maar met hoeveel. Tussen alle doelpunten door telt Petra nog zo’n slordige 49.076 toeschouwers.
Onderweg had ik er al zo’n voorgevoel van, je onderbuikgevoel laat je wat dat betreft niet vlug in de steek. ‘Wilton, er staat iets te gebeuren,’ zegt je onderbuik dan, ‘mogelijk op de A 16.’. Ze kwam steeds meer naar links hangen, terwijl we toch gewoon rechtdoor rijden. Die Zara-rokjes worden voor mijn gevoel ook steeds korter. Of te heet gewassen. Ook begin ik te twijfelen of meneer Bamigo mij wel de juiste maat onderbroek heeft gestuurd. Na even googelen zegt ze: ‘Verderop heb je een onverlichte parkeerplaats.’ Ze ziet mijn bezwete bovenlip. Ik probeer het nog even over een andere boeg te gooien: ‘Wat zou Stefan Hulsen in het Eindhovens Dagblad nou hebben bedoeld met dat de looplijnen bij Nuenen heel anders zijn dan bij Nijnsel? Ik denk dat hij de looplijnen naar de kantine bedoelde.’ Petra reageert niet, ze heeft niets met looplijnen, althans vanavond niet. ‘Daar is de parkeerplaats.’ Ik zie hem niet, maar hij zou ook onverlicht zijn. ‘Draai hier maar eens af.’ Het lijkt wel of ik rijles krijg. ‘Je hebt zin in een sigaretje?’ ‘Nee, die zijn op.’ Daar zitten we dan. Sommige stiltes kunnen heel onaangenaam zijn. Nadat ze haar lippen heeft gestift, pakt ze nog even een pepermuntje. ‘Lekker ruime auto. Kan die stoel ook nog verder naar achteren?’ Het zijn retorische vragen, dus ik zeg maar niets. ‘Waarom we hier zijn…… (had ik nu straks toch maar even met mijn Dove-stick gerold), ik had het al veel langer willen vragen en nu heb ik de kans. Hier worden we niet gestoord, ik wil het ook niet langer uitstellen. Het hoeft niet lang te duren. Het hoeft ook niemand te weten, het blijft onder ons.’ Ze pakt mijn kin best wel hard vast tussen twee gemanicuurde vingers en draait deze naar me toe terwijl haar blik vol hartstocht is: ‘Mag ik in het voorjaar met jou mee naar de Coolsingel….?!’

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!